Werkloos?! – Die vervelende vooroordelen;

werklooss

Iedere dinsdag plaats ik hier een stukje over het onderwerp ‘werkloosheid’. Helaas werd ik een half jaar geleden werkloos. Ik wist toen niet wat mij overkwam. Nu een half jaar later ben ik alles op een rij gaan zetten. Want werkloos zijn heeft veel invloed op alles in mijn leven. Lees hieronder mijn stukje over werkloosheid van deze week;

Die vervelende vooroordelen:

Sinds ik werkloos ben, valt het mij op hoeveel vooroordelen er zijn over werklozen. Nog geen jaar geleden had ik sommige vooroordelen ook.

Een vriendin van mij was geslaagd voor haar hbo diploma en begon met het zoeken naar een baan. Die baan had ze na een jaar nog steeds niet gevonden. Ik snapte daar niks van. Er moest toch wel iets te vinden zijn? Waarschijnlijk is ze gewoon te kritisch dacht ik. Ik werkte toen al een aantal jaar bij dezelfde organisatie en had een druk leventje. Als ik met deze vriendin afsprak en haar geklaag aanhoorde over hoe moeilijk het was om werk te vinden, was dit allemaal een ver weg van mijn bed show.

Wat een eye-opener nu ik zelf werkloos thuis zit en precies hetgene ervaar wat zij mij toen altijd vertelde. Helaas weet ik nog goed hoe ik toen over haar verhalen dacht. Ik vond dat ze niet zo moeilijk en kritisch moest doen en meer sollicitatiebrieven moest sturen. Het kan toch niet dat je na zoveel brieven geen uitnodiging voor een gesprek krijgt? Nou nu kan ik zeggen dat dit dus wel kan. Ik heb mijn gestuurde sollicitatiebrieven niet geteld, maar het zijn er enorm veel, geloof me. Geen één brief heeft een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek opgeleverd. Bij minder dan de helft van de brieven heb ik een afwijzing gehad. Wat betekent dat ik voor meer dan de helft van de brieven gewoon niks van een organisatie terug hoor. En dat zorgt voor een heel demotiverend gevoel. Want wanneer je niets terug hoort dan krijg je ook weinig zin om nog iets te gaan sturen. Bij heel veel vacatures die ik lees denk ik toch al niets meer van een bedrijf/organisatie te horen. Als ik dan wat terugkrijg dan is het een afwijzing. Helaas ook vaak een geautomatiseerde afwijzing, waarin staat dat ze een kandidaat hebben gevonden die beter in het profiel past en meer ervaring heeft. Ja ook lekker motiverend!

werlozen

Maargoed solliciteren blijf ik doen. Ik stuur naar allerlei verschillende organisaties en bedrijven. Van alles probeer ik. Zelfs dingen die ik niet heel erg leuk vind. Wat ik dan erg moeilijk vind is om mijn verhaal te doen aan mensen die vragen hoe het mij gaat. Het probleem is dat ze wel luisteren, maar het meestal niet echt begrijpen. Ze hebben hun eigen drukke leventje en snappen niet goed waarom ik zeur over werkloos zijn. Pijnlijk zijn de opmerkingen als; “Oh lijkt mij heerlijk gewoon lekker thuis zitten en niet werken.” Alsof het iets heel fijns is. En over iets fijns mag je niet zeuren. Hierdoor krijg ik het gevoel dat ik mezelf moet verantwoorden. Ik leg uit dat het helemaal niet fijn is om thuis te zitten, ik vertel dat ik mij heel erg eenzaam voel en ontzettend nutteloos. Tuurlijk een paar daagjes thuis zitten is fijn, een paar weken ook nog wel. Maar thuis zitten zonder uitzicht op een nieuwe uitdaging is heel deprimerend.

Maar mensen zijn ook heel behulpzaam. Er worden allerlei mogelijkheden en opties voor me bedacht. Helaas zijn deze goedbedoelde adviezen niet altijd zo leuk om aan te horen. De meeste mogelijkheden heb ik al geprobeerd en hebben niets opgeleverd. Op zo’n moment voelt het alsof ik mij moet verantwoorden waarom bepaalde dingen niet zijn gelukt. Vaak heb ik daar geen zin in. Als er adviezen worden gegeven, luister ik er gewoon naar en doe ik alsof dat inderdaad een goed idee is. Zo geef ik de ander een goed gevoel en vermijd ik een discussie. Helaas zijn die discussies in het begin wel eens voorgekomen. En die zijn zeker niet fijn. Mensen willen alleen maar helpen, maar helaas in deze situatie is dat niet zo gemakkelijk. Als ik niet op hun ideeën inga, denken ze dat ik kritisch ben of dat ik smoesjes bedenk om het niet te proberen. Dat frustreert me enorm. Ook heel vervelend vind ik de vooroordelen dat het mijn eigen schuld zou zijn dat ik werkloos ben geworden. “Als je iets wilt, moet je er gewoon hard voor werken.” Ook zo’n uitdrukking waar ik helemaal gek van wordt. Ik wil heel graag hard werken. Ik schrijf niet voor niets zoveel sollicitatiebrieven. Ik ga langs bij bedrijven en ik doe vrijwilligerswerk. Echt ik probeer het heel erg. Meer kan ik voor mijn gevoel niet doen.

Door deze vooroordelen voel ik mij vaak erg gefrustreerd en eenzaam. Het lucht op om erover te schrijven. Ook al leest niemand dit, ik ben mijn verhaal in iedergeval even kwijt. Volgende week hoop ik een wat positiever stuk in deze categorie te schrijven :)!

2 gedachtes over “Werkloos?! – Die vervelende vooroordelen;

  1. Geef het niet op, je wachten gaat uiteindelijk beloond worden met een hele leuke baan. Een werkgever die uit tientallen brieven (of misschien wel meer) voor jou gaat kiezen!

    Het kan even duren en dat is super kut. Ondertussen schrijven zal je goed doen en wie weet komt het hebben van een blog ooit nog van pas op je cv!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s