“Jammer maar helaas”

sunset-691848_640

Al een tijd ben ik op zoek naar een baan. Tegenwoordig een moeilijk opgave, waarbij ik te maken krijg met veel teleurstellingen.

Twee weken terug kreeg ik ineens een positief bericht terug van een organisatie waar ik bij had gesolliciteerd. Ik mocht op gesprek komen. Een echt heus sollicitatiegesprek. Ik was helemaal hyper. Na ontelbare sollicitatiebrieven gestuurd te hebben, was ik verbaasd dat ik een bericht in mijn mailbox vond met het onderwerp; “uitnodiging sollicitatiegesprek”. Mijn hart ging sneller kloppen toen ik de titel las. Ik kon het niet geloven. Maar het was er één. Een echte uitnodiging. Ik voelde mij even heel gelukkig. Klinkt gek, maar dit voelde als een soort overwinning, ik kreeg weer hoop.

En zo gebeurde het dus dat ik vorige week een sollicitatiegesprek had. Van te voren was ik erg gespannen. Mijn laatste sollicitatiegesprek was alweer iets van 3 jaar geleden. Ik had geen idee of de gesprekken tegenwoordig pittiger zouden zijn. De organisatie sprak mij aan en toen ik op de locatie aankwam voelde ik mij al wat minder gespannen worden.

En het gesprek? Het gesprek ging supergoed voor mijn gevoel. De mensen waren aardig, het gesprek verliep vlot en de vragen kon ik allemaal goed beantwoorden. Met een goed gevoel ging ik daarna weer naar huis. De komende dagen moest ik afwachten. Afwachten en hopen dat de keus op mij zou vallen. Er hangt in mijn situatie dan ook best nog wat van af. Als ik aangenomen word, hoef ik de bijstand niet in.

En toen ging deze week mijn telefoon. Een onbekend nummer verscheen op mijn beeldscherm. Met trillende vingers pakte ik mijn mobiel. Ik wist het al toen ik de man zijn naam hoorde zeggen. De klank van de stem, de manier van praten. Ja ik besefte het mij toen al; ik ga afgewezen worden. Het gesprek ging voor een deel langs mij heen. “De keus is op iemand anders gevallen, haar profiel sloot beter aan bij de vacature….We vonden het moeilijk. We gunden het je…” Blabla.

Ik voelde een golf van teleurstelling door mijn lichaam gaan. Tranen stonden al achter mijn ogen klaar. Ik wist het gesprek  nog op een normale, kalme manier af te ronden. Nadat ik had opgehangen liet ik mijn emoties gaan en voelde ik mij even een zielig hoopje. Het blijf moeilijk om zo’n teleurstelling snel naast mij neer te leggen en weer door te gaan. Zeker nu. Ik had het gevoel er zo dichtbij te zitten.

Maar ik geef niet op. Ik ben alweer druk aan het reageren op vacatures. Het heeft geen zin om negatief te zijn. Ik probeer het allemaal maar positief te blijven zien. Ik heb een sollicitatiegesprek gehad! Uit een boel brieven ben ik toch maar uitgekozen. En dat geeft toch wel een klein beetje een goed gevoel!

3 gedachtes over ““Jammer maar helaas”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s